Ik ging op mindfulness-retraite, o.l.v. Edel Maex

Midden mei trok ik me terug op een mindfulness-retraite, onder begeleiding van Edel Maex – psychiater, zenleraar en een van de grondleggers van het werken met Mindfulness Training in de Lage Landen. Als lid van de Mindfulnessvereniging vzw was dit voor mij een bijzonder moment van verstilling en herbronning.

De retraite vond plaats in het bezinningscentrum van de Abdij van Averbode – een plek die op zichzelf al rust uitstraalt. De stilte, de prachtige natuur rondom, de tuin, het bos en het heidelandschap: alles nodigde uit tot traagheid, en stille wandelingen vol verwondering.

Samen met 33 anderen – jong en oud, van twintigers tot 65-plussers – dompelde ik me onder in stilte en meditatie. Zittend, liggend, wandelend. Soms gewoon heen en weer over hetzelfde pad, zonder doel, behalve aanwezig zijn. Mindful stappen zetten, zonder haast.

Het is indrukwekkend hoeveel rust en energie zo'n groep in stilte kan uitstralen. Iedereen was er met zijn of haar eigen reden. En wat me raakte: het hele weekend zag ik niemand op een gsm. Geen afleiding. Iedereen was écht aanwezig – in het moment, bij zichzelf en met elkaar.

Op de eerste avond voelde ik vooral hoe moe mijn lichaam eigenlijk was. Door stil te vallen en niets te moeten, kwam de uitputting naar boven – zelfs fysieke pijn. Maar naarmate de dagen vorderden, kwam er ruimte voor verwondering, ontroering, ontzag, dankbaarheid, weerstand én diepe rust.

Mindfulness blijft een uitnodiging: je kiest telkens opnieuw of je ingaat op wat zich aandient. Het is de kunst van de middenweg – niet wegduwen, niet overspoeld worden, maar met milde aandacht kijken naar wat er is. En wat er is, mag er zijn. Dat leerde ik opnieuw.

Er gebeurt veel in de wereld dat niet ok is – soms zo ingrijpend dat er geen woorden voor zijn. De wereld staat in brand, en er is zoveel onrecht dichtbij en veraf. En vaak kunnen we als individu weinig doen. Maar wat wél kan: kiezen voor mildheid en mededogen, in je eigen leven. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen stukje wereld – voor mijn 1m69. En als ik zorg draag voor dat stukje, geloof ik dat het een positieve invloed heeft. Dat als ieder van ons dit doet, die kleine golfjes samen een grotere beweging worden.

Ik kijk dan ook met warme dankbaarheid terug op dit helend en transformerend weekend – en met een vast voornemen: ik kom terug.