Een les in acceptatie en geduld : de knieprothese

Een les in acceptatie en geduld : mijn knieprothese

Na een pittige – maar volledig geplande – ingreep (alles gaat prima met mij, geen zorgen ) kreeg ik onverwacht een waardevolle les in acceptatie, hulp durven vragen en geduld.

Met dankbaarheid ben ik allang bewust bezig, maar nu des te meer. Voor de mensen om me heen die me met zoveel liefde en geduld blijven steunen: mijn man, kinderen, ouders, onze poetshulp, en de vele vrienden en collega’s die regelmatig even checken hoe het gaat.

Het is bijzonder om te merken hoeveel kracht er zit in loslaten en toe laten. Niet altijd makkelijk, maar oh zo leerzaam.

Frustratie in al haar vormen:

omdat je niet kan doen wat je wil — niet op jouw tempo, niet op jouw manier, niet wanneer jij dat wil. Omdat je telkens iemand moet lastigvallen voor hulp. Omdat je slecht slaapt, pijn hebt, of bang bent om te bewegen uit vrees dat het weer pijn zal doen.

En dan puffend en blazend terug richting zetel of bed, met een ijspack als trouwe compagnon.

Frustratie uit zich op allerlei manieren: gespannen spieren, kaken op elkaar, stilvallen in gesprekken… Ik herken het maar al te goed bij mijn cliënten — en nu, oh de ontnuchtering, ervaar ik het zelf van dichtbij.

Alsof dat nog niet genoeg was, vertelt mijn Garmin er fijntjes bij dat ik overdag veel te veel fysieke stress heb en daardoor o.a. te snel en te oppervlakkig adem. Tja… waar heb ik dat nog gehoord? En dat voor een ademcoach…

Leren loslaten (ook als dat het laatste is wat je wil doen)

Dus ja… daar zit je dan. Met goede bedoelingen, maar weinig bewegingsvrijheid. Alles in mij wil doen, bewegen, regelen, maar mijn lichaam zegt duidelijk: “nu even niet.” En eerlijk? Dat botst.

Toch is precies daar de les te vinden. In niet vechten tegen wat is, maar leren meegaan met wat nodig is. In het toelaten dat het traag gaat. In mild zijn voor mezelf wanneer ik even baal.

Ik merk hoe belangrijk het is om bewust te ademen, te ontspannen, en te vertrouwen dat herstel tijd mag nemen. Dat hulp vragen geen teken van zwakte is, maar van wijsheid.

En zo wordt iets wat begon met frustratie langzaam een oefening in accepteren dat ik niet altijd alles onder controle hoef te hebben — en dat dat eigenlijk best oké is. Groei zit ook in stilvallen. In luisteren naar wat je lichaam en hoofd je proberen te vertellen.

Want uiteindelijk draait het daar misschien allemaal om: mildheid, vertrouwen en dankbaarheid, ook (of juist) op de momenten dat het even niet vanzelf gaat.

Ik ben dus even niet aan het werk en hoop eind november terug te kunnen opstarten.

Wat herken jij in dit verhaal? En wat helpt jou om te vertragen? Ik hoor het graag van je!